‘Werk jij nog fulltime, je bent toch moeder?!’

‘Moeder, jij? Maar je bent toch bijna vijftig?!’

‘Ga je écht negen uur vliegen met een eenjarige?!’

‘Ben je ook nog bestuursvoorzitter bij de Stichting Vrienden van olvg, daar heb je toch helemaal geen tijd voor met zo’n drukke baan en een gezin?!’

Op alle vragen is mijn antwoord volmondig ‘ja’. Ik probeer ik me steeds meer af te sluiten van wat anderen daarvan denken. Al is dat eerlijk gezegd soms best lastig. Zo was ik bijna niet aan dit tweede traject begonnen, omdat ik geen zin had in negatieve reacties. Totdat ik me realiseerde dat dit toch wel heel erg zonde zou zijn. Sinds wanneer laat ik me leiden door iets wat anderen vinden? Uiteindelijk doet iedereen het op zijn of haar eigen manier en dit is mijn manier dit is míjn weg.

‍